Rozwój lenia u dzieci przedstawił Jeana Piaget. Jego praca jest dziś najbardziej znana i ciągle aktualna. Ten szwajcarski badacz wyznacza 4 fazy rozwoju poznawczego. Faza pierwsza obejmuje dzieci od urodzenia do 2 roku życia. Aktywność noworodka jest tutaj czysto odruchowa. Dziecko chwyta obiekty palcami, ssie, macha rękami i nogami. Na początku działania te skierowane są na własne ciało, dopiero między 4 a 8 miesiącem pojawia się cel, czyli dziecko kieruje swe działania na przedmioty zewnętrzne. Faza druga to myślenie przedoperacyjne, które obejmuje okres od 2 do 7 roku życia. Tu pojawia się myślenie symboliczne, które polega np. na traktowaniu lalki jako człowieka. Później, około 4 roku życia, pojawiają się kolejne cechy rozwoju. Jedną z nich jest egocentryzm, czyli skupianie się tylko na swoim punkcie widzenia. Kolejne to koncentrowanie się na jednej cesze i nieodwracalność. Ta druga polega na tym, że dziecko nie jest w stanie powrócić do punktu wyjścia w jakimś działaniu. Kolejna faza to operacje konkretne. Tutaj dzieci osiągają pełny system myślenia symbolicznego. Co więcej są już w stanie stawić hipotezy, potrafią również grupować przedmioty i je odpowiednio porządkować. Etap ten dotyczy okresu od 7 do 11 roku życia. Faza czwarta to operacje formalne. Jest to najwyższy i ostateczny stopień rozwoju poznawczego. Myślenie zaczyna tu przypominać myślenie u dorosłych. Dzieci nie tylko potrafią budować hipotezy, ale są w stanie je zweryfikować. Pojawia się zatem myślenie hipotetycznodedukcyjne. Należy jednak pamiętać, że proponowane tu przedziały wiekowe maja charakter orientacyjny. Wszystko zależy od konkretnego przypadku, zatem pewne odstępstwa nie świadczą o zaburzeniach w rozwoju.
