Decydując się na posiadanie dzieci, od początku praktycznie zastanawiamy się, jak będziemy wychowywać nasze dzieci, jaka zastosować metodę wychowawczą, czy być ostrym, twardym, zdecydowanym rodzicem, czy tez odwrotnie: wyrozumiałym, czułym, tolerancyjnym i pozwalającym na wiele. Od zawsze chyba te 2 teorie ścierały się ze sobą, i chyba żadna z nich do chwili obecnej nie wyrobiła sobie w tym sporze zdecydowanej przewagi. Wychowanie dzieci od niemowlaka aż do okresu, kiedy dziecko się usamodzielnia, to proces niezwykle trudny, skomplikowany, wymagający od rodzica czy opiekuna posiadania wielu pożądanych cech i predyspozycji, jak tez uczenia się przez te wszystkie lata procesu wychowywania dziecka. Poza tym prawie każdy przypadek jest w pewnych zachowaniach inny, nie wszystko zostało zbadane i opisane w podręcznikach pedagogicznych, psychologicznych czy socjologicznych. Tzw. twarde, surowe wychowanie, mające w sobie wiele cech skutecznego zarządzania firmą, może spowodować, że dziecko będzie zdyscyplinowane, dobrze się uczyć, będzie stosowało w życiu wyuczone na pamięć formułki. Jednak może w takim wychowaniu zabraknąć ciepła, miłości, zrozumienia potrzeb dziecka, poznania jego duszy. Więcej zalet, więc wydaje się mieć model wychowania dziecka na zasadzie partnera, czyli drugiej osoby, której dajemy swoja miłość, zrozumienie pomoc w poszczególnych sytuacjach, ale wymagamy tez tego samego. W tego rodzaju relacjach należy jednak uważać, by relacja wzajemna nie przekształciła się w taka, że nie będziemy mieli u dziecka wystarczającego autorytetu. Dziecko przez cały czas powinno wiedzieć, ze to my jesteśmy jego przewodnikiem w świecie, że to my posiadamy dostatecznie dużą wiedzę o świecie, że je kochamy i potrafimy obronić w każdej sytuacji, ale wskazać też właściwą ścieżkę postępowania. Generalnie jedna z najważniejszych rzeczy w wychowaniu dziecka jest znalezienie zawsze dla niego wystarczająco dużo czasu i rozmowa na każdy temat, wspólne rozwiązywanie nurtujących dziecko problemów.
