Upośledzenie umysłowe należy do globalnych zaburzeń w rozwoju. Jego zasadniczą cecha jest to, że jest ono nieodwracalne. Współcześnie, chociaż stosuje się nowoczesne metody, nie można upośledzenia umysłowego cofnąć. Zaburzenie to charakteryzuje się tym, że jest dysproporcja miedzy wiekiem biologicznym a zdolnościami, które powinno wykazywać dziecko w tym okresie. Upośledzenie można też rozpoznać po mowie dziecka. Zaburzenie to wywołanie jest przez cztery czynniki. Pierwszym z nich jest odziedziczony i wrodzony mechanizm autonomicznofizjologiczny. Do tej grupy należą zespól Downa, mongolizm, ć czyli mutacje, które zaszły w genach. Zalicza się tu również błędy matki podczas okresu ciąży, np. spożywanie przez nią alkoholu lub palenie papierosów może powodować zmiany w płodzie i w konsekwencji doprowadzić do upośledzenia. Urazy podczas porodu również mogą spowodować tego typu zaburzenia. Drugi czynnik prowadzący do tych zaburzeń to własna aktywność dziecka. Dobrze jest, jeśli młody człowiek wykazuje aktywność w badaniu świata. Niestety są dzieci, które zamykają się we własnym świcie i trudno je czymś zainteresować. Aby nie doprowadzić do takiej biernej postawy, trzeba zachęcać do działania. Nie wolno w żadnym wypadku krytykować dziecka, bo wtedy całkowicie zamknie się w sobie z obawy przed wyśmianiem i odtrąceniem. Trzeci czynnik to środowisko, czyli warunki zewnętrzne rozwoju. Decydują one o zaspokojeniu potrzeb. Dziecko na przykład pragnie wychowywać się w pełnej rodzinie, a nie w domu dziecka. Czwarty czynnik to wychowanie. Właściwa praca z upośledzonym dzieckiem może zdziałać cuda. Dziecku należy zapewnić prawidłowe warunki rozwoju, dostosowane do jego możliwości. Dzięki temu będzie się ono czuło kochane.
