Od kilkunastu lat, właściwie od czasu przemian ustrojowych, ma miejsce w naszym kraju stopniowa likwidacja, jak tez znaczne ograniczenie ilości małych, wiejskich szkół. Należy w tym miejscu dodać, że od kilku lat szkoły podstawowe, gimnazja i średnie oraz zawodowe finansowane są bezpośrednio z budżetów samorządów, co jest istotnym czynnikiem w procesie ograniczania ilości małych szkół wiejskich. Samorządy w procesie tworzenia czy likwidacji danej szkoły mają, więc głos decydujący. Motywacją tych ostatnich, podawaną przy okazji likwidacji poszczególnych wiejskich szkół, jest sytuacja ekonomiczna samorządów i niemożność utrzymania tak wielu szkół, w których czasem w jednej klasie uczy się tylko po kilkoro dzieci. Drugim podnoszącym przez samorządy powodem likwidacji takich szkół jest chęć zapewnienia dzieciom równego, wysokiego poziomu nauczania, co – w argumentacji przedstawicieli samorządów – jest możliwe tylko w większych szkołach, które maja odpowiednia bazę dydaktyczna, wysoko wykwalifikowana kadrę pedagogiczną. Jednak likwidacja małych, wiejskich szkół wiąże się z licznymi protestami mieszkańców tych miejscowości, rodziców dzieci, które od momentu przejścia do większej szkoły musza pokonywać w drodze do szkoły nawet 20 i więcej kilometrów. W proteście tym towarzysza rodzicom nauczyciele likwidowanych szkół, co jest w sumie zrozumiałe, bo łączy się to bezpośrednio zazwyczaj z utratą przez nich dotychczasowej pracy. Argumentacja rodziców i wspierających ich nauczycieli jest taka, że dojazdy do szkół powodują niedogodności zarówno dla nich, jak i dla uczniów. Poza tym twierdza, ze w takich mniejszych, lokalnych szkołach jest bezpieczniej, panuje dobra, rodzinna wręcz atmosfera, nauczyciele bardziej rozpoznają potrzeby poszczególnych uczniów, co sprzyja ich rozwojowi, zapewnia bardziej bezstresową naukę. Jednak protesty tego rodzaju rzadko przynoszą zmianę decyzji lokalnej władzy.
